Zondag 13 augustus 2006
Herinnering aan 13 augustus 2005
Al anderhalve maand hadden we Glenn niet gezien. Ondertussen was hij al jarig geweest en we wisten een ding: Ongemerkt mocht dat niet voorbij gaan!
Cindy en ik maakte een heel plan, dat ons zelfs naar Volendam bracht en heel veel lol en een leuk cadeautje opleverde. Cin zou voor de gelegenheid een taart bakken.
Die dag, het was een zaterdag, ging ik nog even snel naar de HEMA om bordjes en vorkjes te kopen, en toen zag ik ze daar liggen: Roltoetertjes! Precies wat ik zocht! Het feestje was compleet. En toen vanuit Limburg op weg naar Woerden waar Glenn speelde met Do op een festival! We waren daar al vroeg en na een tijdje kwam Glenn aanlopen. Onder luid getoeter (lang leve de roltoeters) werd hij door ons verwelkomd. En we riepen: Glenn, het is jouw dag vandaag! Het cadeautje werd uitgepakt en ook de taart werd overhandigd! Wat een lol hadden wij. Daarna kregen we een kort maar zeer krachtig en onvergetelijk optreden te zien. We’re gonna party like its your birthday (cake)! Die dag was echt meer dan geslaagd!
Een jaar lang lag hier op een plankje in de kast een roltoetertje, en telkens als ik ernaar keek dacht ik terug aan deze dag. Tien dagen later overleed Glenn, iets wat niemand had kunnen voorspellen. Cindy en ik wisten een ding zeker, deze dag pakte niemand ons meer af!
Afgelopen week drong het tot ons door dat het bijna een jaar geleden was. Weer beraamde we een plan. Om de traditie in ere te houden bakte Cindy weer een taart, ging ik weer naar de HEMA om vorkjes en bordjes te halen en stond er in Do’s agenda een optreden gepland op de zaterdagavond, alsof het zo moest zijn! Gisteravond na het optreden, een paar minuten over 12, toen het dus 13 augustus 2006 was, hebben wij deze taart met een aantal mensen gedeeld die voor ons heel speciaal zijn! We hebben gelachen, herinneringen opgehaald en heerlijk gesmuld van de taart (sommige mensen konden zelfs 2 stukken op!). Soms kun je verdriet even verzachten…
Liefs Savannah
Dinsdag 7 maart 2006
Lieve iedereen,
Vanavond gaat de allerlaatste film van Willem van de Sande Bakhuyzen in Premiere. Hij overleed vlak na Glenn in september 2005 aan darmkanker, ook op jonge leeftijd. Hij heeft met zijn laatste krachten deze film geregisseerd en dan gaat hij vanavond in premiere zonder hem erbij…
Ik moest meteen terug denken aan 7 januari, die prachtige avond maar er ontbrak een persoon en dat was Glenn. Zoals ik iedereen oproep de cd van Glenn te bestellen wil ik ook iedereen vragen naar de film van deze talentvolle regisseur te gaan. Dat zou toch een mooi gebaar zijn?
De film heet: “Ik omhels je met duizend armen”.
Ook bij die titel denk ik aan Glenn. Hij omarmde het leven met duizend armen!
Sommige mensen gaan pas genieten als iets voorbij is. De kunst van het leven is misschien wel genieten op het moment zelf en het leven te omarmen.
Liefs,
Savannah
Zondag 5 maart 2006
Lieve iedereen,
De laatste maanden gingen ongeveer bijna alle gesprekken die ik voerde op een gegeven moment over Glenn. Ik vertelde verhalen, haalde herinneringen op. Mensen vroegen aan me hoe het met me ging. Ik voel deze aandacht voor Glenn in mijn omgeving langzaam aan minder worden. Het is nu iets meer dan een half jaar geleden wat ik een zeer raar moment vind om bij stil te staan, alsof je aftelt naar een jaar?
Dat mijn omgeving niet meer automatisch naar Glenn vraagt en informeert is denk ik wel natuurlijk. Ik weet dat ik op ze kan rekenen als ik steun nodig heb. Bewust ervan worden dat je erom mag vragen zonder schaamte, ja daar leer je ook van. Soms is het ook fijn om dat verdrietige gevoel en die wanhoop bij jezelf te houden. Al die momenten dat ik aan hem denk, soms ben ik nog aan het nagenieten van al die herinneringen. Dan zit er een big smile op mn gezicht. Al die gesprekken ljken dan ineens wel overbodig, er zit een schat aan mooie herinneringen in mij, waaruit ik kan putten!
Ik heb een hele grote angst dat mensen hem vergeten. Dat bij iedereen het verdriet over is nu. Ik droom erover…terwijl ik zo goed weet dat het niet zo is. Dat er juist heel erg veel mensen zijn die hem verschrikkelijk missen en ook nog zovaak aan hem denken.
Ik betrap mezelf er keer op keer op dat ik op zoek ben naar zijn pianogeluid. Als ik een winkel binnenstap en ik hoor daar muziek dan staat mn hart soms even stil: is het Glenn? Heel vreemd maar wel mooi, dat gaat zo onbewust!
Een hele dikke knuffel voor jullie,
Savannah
Woensdag 22 februari 2006
Hoi iedereen,
Vandaag even een kort berichtje van mijn kant. Ik heb het erg druk! Veel uren besteed ik aan
mijn studie. Mijn concentratie is niet al te best…dus het neemt allemaal wat meer tijd in beslag.
Ondanks dat ik nooit maar dan ook nooit tevreden ben met mezelf en wat ik inlever…voel ik me voor het eerst sinds jaren een beetje uitgedaagd.
Verder ben ik vooral heel erg de olympische spelen aan het volgen. Geweldig!! Er staan daar in Turijn grote borden met de tekst: Passion lives here! erop. Nou en daar hebben ze gelijk in. Geweldige prestaties zetten die atleten daar neer. En dat allemaal met een drive, een dedication, zullen we het maar passie noemen? I love it!
Aankomende week wordt het erg druk. Ik ga namelijk carnaval vieren! En wat heb ik er zin in! Maar eerst ga ik vrijdagavond nog naar een optreden van Do in Arnhem.
Ik wil jullie nog even wijzen op een nieuwe link, naar een site waar prachtige beelden, foto’s, woorden
en muziek van Glenn te vinden zijn. Juud, ben trots op je!
|site bestaat inmiddels niet meer|
Heel veel liefs Savannah
savannah_koolen@hotmail.com
Dinsdag 7 februari 2006
Lieve iedereen,
Daar ben ik alweer…vorige week raakte ik nog van streek na het zien van een ongeluk op tv…gistermiddag was ik zelf betrokken bij een ongeluk. Ik zat op mijn fiets (fietsen is overigens niet mijn sterkste kant…) en ik werd aangereden door een auto. Die mij dus niet gezien had. Ik probeerde hem nog te ontwijken maar dat lukte niet meer. Het geluid was echt onbeschrijflijk. Gelukkig liep alles goed af…geen verwondingen of schade. Ik fietste verder naar school, alsof er niets gebeurd was…pas een paar uur later drong door wat er echt was gebeurd. Ik heb vannacht amper een oog dicht gedaan en het enige wat ik doe vandaag is voor me uit staren…ik denk dat ik vandaag maar naar de bibliotheek loop in plaats van fiets. Alhoewel zebrapaden zijn ook gevaarlijk zag ik gister op tv…
liefs Savannah
Maandag 6 februari 2006
Jeetje en dan is het alweer februari. De tijd vliegt voorbij… Soms lijkt de tijd echt zo snel te gaan. Dan heb ik het idee dat iedereen om me heen gewoon verder gaat en naar de muziek van Glenn kan luisteren. Zijn cd staat op mn nachtkastje en zit niet in de cdspeler. Ben ik de enige die dit heeft? Hij maakt deel uit van mn leven maar de muziek leeft nog niet. Soms als ik bezoek heb en over hem praat zet ik een liedje op. Dan ben ik zo trots. Maar alleen luisteren…ik kan het niet…
Gisteravond zat ik achter mijn pc en toen kreeg ik ineens een linkje naar de nieuwe videoclip van Do. In een reflex drukte ik erop. Ik kreeg een clip te zien en hoorde de eerste tonen. Ik was in de war. Het feit dat er iemand naast me zat gaf me de zekerheid dat ik kon blijven luisteren. Ik hoorde Glenn, zo duidelijk Glenn.
Tegelijk gingen mijn gedachte terug naar Ede augustus 2005…in een prachtig openlucht theater speelde Glenn en Do dit nummer. Wij waren getuigen van de eerste live performance van dit nummer. Het was zooo mooi! Zijn ogen gingen dicht. Hij kroop in de piano. Ik zie het nog voor me. Trillend en bevend hoorde ik toen dit nummer aan. Naderhand vertelde Glenn dat ze het nummer hadden ingespeeld in de studio. ‘Het was er zo puur opgekomen’ zei hij trots!
En ja, Glenn mag zo trots zijn op deze opname. En Do natuurlijk ook.
Bij de mis ter nagedachtenis aan Glenn in Venlo was Do zo dapper om dit nummer te zingen. Ze koos geen nummer wat ze al 1000 keer had gespeeld met Glenn, maar een nummer wat zo jong was en vol toekomst zat. Er waren maar een paar mensen in de kerk die dit nummer met Glenn hadden gehoord. Mijn herinnering eraan was zo vers en zo mooi. Ik hoop dat ik dat beeld bij dit liedje nooit meer kwijtraak.
Het idee dat het lied wordt gehoord, wordt gedraaid, wordt gezongen, wordt gevoeld en beleefd door heel veel mensen straks maakt me trots. Het geeft ook hoop voor de toekomst. Dat er zoveel mensen herinneringen aan dit liedje gaan koppelen, misschien wel hun eerste zoen of misschien doet het hun wel denken aan een vakantie of een ander memorabel moment.
Ik zie nog zo die ogen dichtgaan en Glenn zo in zijn piano kruipen…fijn dat ik hem dan weer voel.
Lots of love,
Savannah
Dinsdag 30 januari 2006
Lieve iedereen,
Vandaag is Tamara overleden. Tamara was fan van Boris, een prachtige vrouw en moeder van een prachtige dochter Angela. Ze had een uitzonderlijke ongeneeslijke longziekte. Tamara was een vechter, de tijd van haar leven was beperkt maar ze probeerde zoveel mogelijk te genieten. Tamara genoot van de muziek van Boris maar ook bewonderde ze Glenn. En Glenn was altijd heel begaan met haar. Hij kwam altijd even vragen hoe het met haar ging.
Dit schreef Tamara op haar site over Glenn:
”Glenn kwam nog binnen en zwaaide nog naar me en deed ik zo PEACE en deed hij terug .
Ja en toen de groepsfoto ECHT LEUK er werden er een paar gemaakt en toen kwam Glenn binnen en wij zo Glenn!! kom er ook op.
Ik zei Kom maar hier Glenn hij zei Mag ik bij je op schoot ,Ja tuurlijk mag dat zei ik,hij ging voor bij de rolstoel zitten en ik vroeg: ik mag je wel even vast houden he hahaha,Tuurlijk mag dat zei hij en het resultaat zien jullie nog wel op de foto’s Glenn is echt een leuke gozer en altijd even aardig!!,en altijd enthousiast op het podium,super om te zien!
Je man kwam net nog even bij me zei hij,we hebben nog even gepraat en hij zei dat je met me op de foto wou,dus nu staan we dus op de foto zei hij.”
Ik hoop dat Tamara haar rust heeft gevonden. Dat is het minst wat ik voor haar kan wensen want wat heeft ze gevochten!
Heel veel sterkte wens ik voor haar familie en voor iedereen die haar gesteund heeft en van haar heeft gehouden, bedankt daarvoor!
Vandaag hebben we weer een bijzonder persoon verloren. Met haar positieve levenskracht heeft ze veel mensen geinspireerd, ook mij.
Liefs Savannah
Donderdag 26 januari 2006
IK zat lekker onderuitgezakt tv te kijken. Een Amerikaanse advocatenserie. Twee mensen in een auto, ze hadden een gesprek over liefde. En toen ineens….een ongeluk. Dat geluid…die beelden…wat een geweld!
Die schrik raak ik niet meer kwijt. Ik hoor steeds dat geluid, een knal, piepende banden, glas dat knapt. De wetenschap dat in een seconde je leven voorbij kan zijn.
kijken jullie allemaal uit?
Savannah
Maandag 23 januari 2006
Lieve, lieve iedereen,
Voor de 100e keer begin ik aan een nieuw stukje in deze diary. Ik lijk de goede woorden niet te vinden. Toch ga ik iets proberen te schrijven nu.
Hoe vaak hoor je wel niet op de radio over verkeersongevallen? Lees je in de krant berichten over mensen die dit niet overleeft hebben en hoor je getallen, zoveel mensen die het slachtoffer zijn geworden. Maar we reageren er niet meer op, het is achtergrondruis geworden. Achteloos slaan we de krant weer dicht en gaan we verder met onze dagelijkse bezigheden.
Op 24 augustus kreeg 1 zo’n berichtje een gezicht (en in dit geval een geluid). Een vertrouwde stem vertelde me wat ze las toen ze de krant opensloeg. Sindsdien heb ik soms een angst voor mijn telefoon. Soms staat hij ook uit. Het doet gewoon pijn.
Ieder bericht over verkeersslachtoffers heeft voor mij nu een andere betekenis. Ik zie hoeveel verdriet het overlijden van Glenn heeft veroorzaakt bij de mensen die hem liefhebben. Geen achtergrondruis meer dus, maar een rilling die over mijn rug gaat.
Op 7 januari zong Marlayne zo treffend: ‘And all I can do is try’. Een liedje over de desillusies van het leven. En wat rest ons nu dan? Ik denk dat we zo goed mogelijk moeten proberen. Proberen het beste eruit te halen. Ik zag deze vastberadenheid op 7 januari. In een volgeladen Maaspoort gaven een aantal toppers een welverdiend eerbetoon aan Glenn. Mijn dank en bewondering hiervoor is heel groot! Hun vastberadenheid om door te gaan, te zingen en spelen, zich openstellen en het ondanks al hun emoties en verdriet zo mooi mogelijk willen doen. In deze momenten waarop we mogen stilstaan en verdriet hebben voel ik troost.
Het geluid van Glenn’s pianospel is voor eeuwig vastgelegd en ik ben zo blij dat ik een cd in mijn kast heb staan. Iets tastbaars, voor altijd dierbaar, nu en later, voor altijd om te koesteren.
Ik mis hem!
Liefs Savannah
Ps. Lieve familie en vrienden van Glenn, bedankt voor alle ontzettend lieve reacties over de site. Ben niet bang om te iets in het gastenboek achter te laten, of een reactie per mail zijn ook altijd goed : savannah_koolen@hotmail.com
Zondag 25 december 2005
Ik heb geleerd dat er mensen zijn die licht geven en mensen die licht ontnemen van je, Glenn was een lichtgever. In een hele donkere periode van mijn leven was hij een lichtpuntje. Maar ook later heeft hij nooit het licht ontnomen, hij was echt een gever! Samen genoten we van muziek. Glenn hield van muziek met elke vezel van zijn lichaam en zeker van het feit dat andere mensen ervan genoten. Want Glenn hield nog veel meer van mensen.
Maar wat nu ermee te doen? TV Limburg zette Glenn als engel in de kerststal. We kunnen heel makkelijk overgaan tot een ophemeling van zijn persoon. Maar ik wil meer. Dat licht voel ik nog steeds. Als ik aan hem denk dan kan ik alleen maar hopen dat ik ooit voor iemand dit zal betekenen. Dan wil ik, net als hij heeft gedaan, mensen ontroeren, vermaken, liefde en hoop geven. Dat is mijn doel. With love, Savannah
Maandag 12 december 2005
Lieve iedereen,
Is confrontatie de beste manier? Op dagen als vandaag stel ik mezelf deze vraag. Gisteravond ben ik bij een concert van Do geweest in Panama Amsterdam. De confrontatie met de afwezigheid van Glenn viel me echt zwaar.
Laat ik eerst mijn allergrootste bewondering uitspreken naar Do. Als ik van iemand op dit moment kracht krijg dan is het van haar. Wat een ongelooflijk voorbeeld, zo sterk en dapper.
En deze complimenten gelden voor de hele band. You Rock!
Al een aantal keer ben ik de confrontatie aangegaan. Ik heb mensen waarmee Glenn altijd speelde zien optreden. Iemand anders achter die toetsen, geen warme welkomstknuffel en lieve blikken. Ik heb het al meegemaakt bij het muziekcafe, in Sint-Nicolaas, eerder 2 keer bij Do en bij Boris.
Het moeilijkste vond ik de nummers Folow me en We Could, ik kan niet beschrijven hoe pijn het deed. Ik voel dan ook zoveel pijn om me heen bij iedereen en in de muziek. Ik weet zeker dat gaat nooit meer weg.
Soms denk ik: waarom doe ik dit mezelf aan? Waarom ga ik? Maar als ik daar sta dan weet ik het wel: het is muziek. Ik kan niet zonder. Mijn liefde hiervoor gaat nooit over, ook al is het nooit meer hetzelfde. Genieten kan nog steeds, ook gister. En van al die mensen waar Glenn mee gespeeld heeft ben ik ook gaan hechten, ik wil niet nog meer kwijtraken.
Lieve Do, Bedankt voor je lieve woorden en knuffel en de prachtige avond!
Lieve band, You Rock thanx! En Krystl ben erg trots!
Lieve muziekvriendjes, Thanx voor de support en alles wat we samen delen!
With love, Savannah
Vrijdag 2 december 2005
Lieve mensen,
Ik ga proberen om vanaf nu jullie een beetje op de hoogte te houden van dingen die ik in mijn leven tegen kom die met Glenn verbonden zijn en hoe ik hiermee probeer om te gaan.
Wil je hierop reageren, wat ik heel fijn zou vinden, dan kun je me mailen via de contact button in het menu.
Liefs savannah
Vrijdag 2 december 2005
Lieve mensen,
De laatste weken heb ik een enorme terugval van de ziekte van pfeiffer. In Maart van dit jaar werd ik ziek, echt ziek. Dit was voor mij toen een enorme tegenslag. Ik was er daarvoor al heel lang lichamelijk erg slecht aan toe geweest, en die pfeiffer kwam eigenlijk op een moment dat ik me weer beter begon te voelen, en dat ook nog in mijn examenjaar. Ik heb Glenn toen gemaild, waarom weet ik niet precies… ik kreeg een hele lieve mail terug.
Lieve Savannah,
Wat erg sneu voor je zeg!
(…)
Ik hoop dat je snel weer beter wordt!
Heel veel liefs!
Glenn
Dat was toen precies wat ik nodig had. Nu ik op dit moment weer enorm vermoeid ben en me ziek voel, weer niet zeker weet of ik naar concerten kan gaan omdat mijn lichaam onberekenbaar is geworden, moet ik vaak aan die mail denken. Soms lees ik hem even terug, maar vaak is de gedachte eraan voldoende.
In juni van dit jaar belde hij me nog om te vragen hoe het ging en of ik geslaagd was. En toen was het antwoord van mij op allebei de vragen heel positief. Volgens mij was hij best trots.
De terugslag die ik nu heb is heel logisch te verklaren (door drukte, verdriet en stress) maar daardoor maakt het het niet minder zwaar. Het moeilijkste is dat je je lichaam keuzes moet laten maken in plaats van dat je je hart kan volgen.
Maar ik hou vol!
Liefs Savannah
