Dit plekje op de site heb ik gereserveerd om herinneringen, ervaringen, gedachten, etc. over Glenn kwijt te kunnen, en te kunnen delen.
Ik vind het fijn om reacties te krijgen op m’n berichten. Als je wilt reageren dan kan dat onder aan deze pagina of stuur een mailtje naar cinhendriks@hotmail.com
Dinsdag 22 augustus 2006
Lieve Magical Pianoman….
Love ya!
Ik mis je…..
x Cindy
Vrijdag 16 juni 2006
Hey lieve mensen!
Het is een hele tijd geleden dat ik hier iets schreef, maar terwijl heel Nederland nu naar de verrichtingen van het Nederlands elftal kijkt, heb ik het gevoel dat ik een stukje moet/wil schrijven hier.
Waar ik zeker een jaar ontzettend naar uitgekeken heb ligt nu eindelijk hier naast me. Ik had het me allemaal heel anders voorgesteld vorig jaar. Na al die enthousiaste tussentijdse updates van Glenn kon het niet anders als heel bijzonder worden. Bijzonder is het zeker, maar nu op een andere manier. Ik heb het over “Follow me” het nieuwe album van Do. Ik zit het nu te luisteren en ik kan niet anders zeggen dan dat het echt een prachtalbum is geworden. Maar toch… ik zat net de dankwoordjes in het cd-boekje te lezen. Bij de eerste kreeg ik al kippenvel en even later zat ik met een brok in m’n keel… maar het laatste stukje deed me in tranen uitbarsten.
To my friend Glenn Corneille, one of the most gifted people I’ve known.
So much fun to hang out with and so easy to love. Thank you for sharing 9 beautiful years of your life with me. You’ve taught me about friendship through thick and thin and guided me throughout my musical career. Always there to catch me when I’d fall. I’ll always remember…
The pain of loss gets more bearable but we’re still missing you every day. Every once
in a while I look up to the sky an smile… ‘Cause you’ve only past away if we’ve forgotten’.
This album is dedicated to you Mr. Glenn the Magical Piano Man
Vooral die laatste woordjes.. Mr. Glenn the Magical Piano Man… Toen we dit koosnaampje bijna twee jaar geleden verzonnen had ik nooit kunnen denken dat deze zou blijven terugkeren. Ons koosnaampje, voor onze Magical Pianoman!!! Het is terecht dat hij zo genoemd word toch?
Aanstaande donderdag is de albumlaunch van “Follow me”. Wat zal hij daar weer “aanwezig” zijn… Wederom heb ik er enorm veel zin in. Gewoon zin om lol te hebben en onwijs te genieten van Do en de band, van de muziek. Maar toch leef ik er met een vreemd gevoel naar toe. Het is zo anders als dan ik me een jaar geleden had voorgesteld. In mijn gedachten zal hij er bij zijn deze avond, en ik ga echt proberen te genieten, zoals ik dat ook gedaan zou hebben als Glenn wel daar op het podium had gestaan!!
Gisteravond was ook zo’n avond waar hij ongetwijfeld bij geweest zou zijn. De eerste lichting studenten van de popacademie studeerde namelijk gisteravond af. Vreemd om te zien dat alle docenten waar deze vier mensen al die tijd les hebben gehad daar rondliepen, maar dat er een ontbrak… Maar ja, zulke avonden zullen er blijven…
Ok, ik ga het hier weer even bij laten. Tot de volgende keer!
Liefs Cindy
Maandag 6 maart 2006
Hallo,
Gisteravond laat las ik eerst het nieuwe diary van Savannah en iets later dat van Judith op haar site. Van beide stukjes kreeg ik kippenvel. Wat zij schrijven komt me zo bekend voor, het was alsof ik m’n eigen verhaal zat te lezen.
Ik had het daar nog even met Judith over. Beiden hebben we het gevoel dat we in herhaling vallen. Ik kan 10 verschillende stukjes schrijven in dit diary, maar ze zeggen 10 keer hetzelfde. Waarom is dat? Waarom vallen we zo in herhaling? Eigenlijk weet ik het wel. Ik ben ontzettend bang om al die mooie herinneringen te verliezen, en het gevoel bij die herinneringen. Als ik het opschrijf vergeet ik het niet, en steeds als ik het opnieuw opschrijf komt ook het gevoel van die herinnering weer terug.
Ze schrijven ook dat elk auto-ongeluk nu niet meer zomaar het zoveelste geval is. Nu je weet hoe het is om iemand aan een ongeluk te verliezen voel je de pijn die die mensen moeten voelen. Vanmiddag had ik weer zo’n moment. Ik was op het werk tijdens mijn pauze door de krant aan het bladeren. Ineens stond daar een foto van een totaal vernielde auto, “ongeval met dodelijke afloop” stond er boven. Op zo’n moment knijpt m’n keel dicht. Het is niet meer een ver-van-m’n-bed-show, het is werkelijkheid geworden. Zelf rijd ik ook een stuk bewuster, niet om mezelf, maar om de mensen om me heen. Wat ik voelde (en voel) na het ongeluk van Glenn, dat wens ik niemand toe.
Dat om mij heen de aandacht voor Glenn verslapt merk ik ook. Laatst kreeg ik zelfs de opmerking: “Zou je dat nu niet eens los laten?” Die opmerking deed me pijn. Ik doe m’n best om niet continu over hem te praten en verhalen over hem te vertellen, maar als ik dat dan 1 keer wel even doe verwacht ik daar begrip voor, zeker van bepaalde mensen. Gelukkig weet ik dat ik bij heel veel mensen om me heen wel altijd terecht kan en dat voelt goed!
Hoewel ik nog steeds heel vaak aan Glenn denk, sommige dagen continu, is er gelukkig ook plaats voor mooie en leuke dingen. En dacht ik eerst nog dat een concert nooit meer zo speciaal zou worden zonder Glenn, nu weet ik dat dat niet zo is. Het is anders dat wel, heel anders. Maar het is ook op een andere manier speciaal geworden. Ik kan er nog steeds ontzettend van genieten. En om te zien hoe sterk de mensen zijn, waarmee Glenn wekelijks op het podium stond.. hoe ze vol overgave hun ding doen.. dat is ontzettend mooi om te zien. En het geeft mij ook kracht!
Zaterdag is er weer een muziekcafé in de Maaspoort. Zonder Glenn… maar met muziek. En in die muziek leeft Glenn, zodat hij er toch bij is!
Veel liefs,
Cindy
Donderdag 23 februari 2006
Hey lieve Glenn!
Time flies…
Ik kan het bijna niet geloven, een half jaar al… een half jaar en 2 dagen toen ik je voor het laatst zag… Ik denk nog heel vaak terug aan die avond toen in Renesse. Wat was het tof daar he?! Alleen wat eindigde die avond anders dan andere keren dat we afscheid namen. Ik denk vaak: Had ik je nou maar even een knuffel gegeven en je bedankt voor de mooie avond. Maar je was al in gesprek en voor ik het wist moesten wij weg. Ik dacht: Het komt de volgende keer wel…. Laat ik je nu dan de zoveelste denkbeeldige knuffel geven en je bedanken… niet alleen voor die mooie avond in augustus, maar voor alles wat je me gegeven en geleerd hebt, voor je muziek, voor het delen van je passie, voor de mensen die ik dankzij jou heb leren kennen en het belangrijkste.. for just being you!!
Ik mis je Glenn….
Een knuffel een dikke kus!
Liefs Cindy
I`m making flowers out of paper
While darkness takes the afternoon
I know that they won`t last forever
But real ones fade away to soon
I still cry sometimes when I remember you
I still cry sometimes when I hear your name
I said goodbye and I know you`re alright now
But when the leaves start falling down I still cry
(Ilse DeLange – I still cry)
Zondag 12 februari 2006
Hallo allemaal,
Ik zit nu Glenn’s album te luisteren. Vind het nog heel moeilijk wel om het te luisteren, maar soms, zoals nu, moet ik gewoon luisteren. Het is een soort drang lijkt het wel. Vaak begin ik bij het eerste nummer al te huilen en gaat dat door tot de laatste toon. Dat zijn tranen van verdriet, omdat ik Glenn zo mis, maar ook tranen omdat ik het zo ontzettend mooi vind. Als ik zit te luisteren en ik sluit m’n ogen dan zie ik Glenn zo achter die vleugel zitten, dan zie ik hem genieten terwijl hij zit te spelen. Ik denk dat ik niet de enige ben die hem ontzettend dankbaar is dat hij zijn muziek bij ons heeft achter gelaten. Een ook Richard, die toch nog dit album heeft gerealiseerd ben ik eeuwig dankbaar.
Tot snel!
x Cindy
Maandag 30 januari 2006
Lieve iedereen,
Vandaag had ik een gevoel dat ik maar niet kon verklaren… toen ik thuis kwam van m’n werk en m’n computer aanzette zag ik meteen dat er iets was… vandaag is wederom een heel mooi persoon van ons afgenomen. Tamara, een jonge vrouw van 27. Ik heb haar maar een paar keer mogen ontmoeten, maar ze heeft een onvergetelijke indruk op me gemaakt. Tamara was ongeneeslijk ziek, ze leed aan uitzonderlijke idiopatische longfibrose (UIP). Omdat ze niet tegen de medicijnen kon die afstoting van een donororgaan tegen gaan, besloot ze van een transplantatie af te zien en te genieten van de tijd die ze nog had. De artsen wisten niet of ze december 2004 zou halen. Maar dat deed Tamara wel. Ze was ontzettend positief ingesteld, ik heb ontzettend veel bewondering voor haar kijk op het leven en de manier waarop ze met haar ziekte is omgegaan.
Tamara was een ontzettend grote fan van Boris, ze genoot van zijn muziek als geen ander, maar ook had ze enorm veel bewondering voor Glenn. Dat laatste was wederzijds, Glenn is altijd interesse in Tamara blijven tonen en was erg met haar begaan.
De laatste keer dat ik Tamara zag was op de fandag van Boris in maart vorig jaar. Ze was daar met haar dochtertje Angela. Ze straalde die dag, ik genoot ervan haar zo te zien. Zo was het altijd wanneer ze bij een concert van Boris aanwezig kon zijn, het gaf haar kracht.
Ze heeft mij, en vele andere, enorm geïnspireerd door haar doorzettingskracht en positieve kijk op het leven. Haar gevecht is nu voorbij en ik hoop dat ze de rust heeft gevonden die ze verdient. Ik wil Angela, Tamara’s ouders, naaste familie en vrienden heel veel sterkte wensen voor de komende tijd.
Liefs Cindy
Zondag 1 januari 2006
Lieve Allemaal,
Daar zat ik dan op oudjaarsdag om 13 uur achter m’n laptop. Ik had het alarm van m’n telefoon ingesteld zodat ik het niet zou vergeten… het radioportret van Glenn op L1.
Ik was al gewaarschuwd… “het is heel mooi… maar wel heftig…”
Het maakte veel indruk op me om Glenn’s ouders en broer hun verhaal te horen vertellen, het bezorgde me kippenvel… en tranen. Ondertussen zat ik ook op msn. Ik waarschuwde iemand: “Als je tijd hebt moet je echt effe luisteren op L1”. Het lukte hem niet online te luisteren, helaas.
Ondertussen kletsten we wat. Dat hield het meteen ook een beetje luchtig voor mij. “Zegt er iemand ooit wel eens iets negatiefs over Glenn?” vroeg ik hem, “Niet bij mij” was het antwoord. Het was een retorische vraag, dat antwoord wist ik zelf ook al wel. Wat ik over Glenn hoor is altijd positief…. Of ik dat vreemd vind?… Nee, dat niet… negatieve verhalen wil ik ook niet horen, de Glenn die ik ken heeft weinig tot geen negatieve punten…. al zijn die er ongetwijfeld wel…
Ondertussen ging het radioportret verder… Ik genoot van alle verhalen en de muziek tussendoor… en toen op het eind die brief… slik… Het was inderdaad een bijzonder mooi portret, maar inderdaad ook heftig… Al die verhalen maken het weer even zo moeilijk de werkelijkheid te geloven…
Nu is het alweer 2006… ik bedacht me straks ineens dat ik vorig jaar rond deze tijd al zo’n voorpret had met de meiden omdat we 3 januari naar België gingen voor de opnames van de Notenclub. Vreemd… dat het gewoon alweer een jaar geleden is dat Glenn zo verrast was ons daar in die studio te zien zitten… Ik betrap mezelf er op dat ik dit nu met een glimlach zit te typen, dit is een van die vele mooie herinneringen die ik nooit meer zal vergeten!
Komende zaterdag het volgende stapje… de Tribute to Glenn in de Maaspoort…
Na zaterdag meer,
Veel liefs,
Cindy
P.s. Oja, zou het bijna vergeten…. Ik wens iedereen het beste toe in het nieuwe jaar!!
Donderdag 15 december 2005
Hallo allemaal,
Tja, en dan zijn de feestdagen al weer bijna aangebroken.
Ik heb vanmiddag toch met een dubbel gevoel de kerstboom opgezet. Vreemd om na een week als de vorige, waarin ik afscheid heb moeten nemen van m’n oom, nu ineens het huis feestelijk te gaan aankleden. Maar ja, hoe hard het soms ook is, het leven gaat door.
Afgelopen zondag was ik in Amsterdam, bij het concert van Do & band in Panama. Daar had ik toch wel naar uitgekeken na die slopende week. Het was geweldig om iedereen weer te zien. En dan de show… Do was super… Arie net terug uit Suriname… Kelly inclusief dwarsfluit… Krystl als nieuw gezicht bij de backings…. nieuwe nummers… de kerstsingle… het was echt top!!
En toch ook weer zo moeilijk… ik miste een knuffel van Glenn als welkom, zijn vertrouwde, enthousiaste verschijning achter de toetsen, zijn vertrouwde geluid… En wat maken bepaalde nummers je er ineens weer zo pijnlijk van bewust dat het niet meer is zoals het altijd was…
Ik heb zoveel bewondering voor die fantastische mensen op het podium, wat moet het voor hun moeilijk zijn, en toch geven ze me stuk voor stuk zoveel kracht! Bedankt, jullie zijn toppers!!
7 januari ga ik de volgende confrontatie aan. De “Nieuwjaarsshow: Tribute to Glenn” in de Maaspoort in Venlo. Ik kijk er naar uit, het wordt vast een mooie avond. Maar ik weet ook nu al dat het weer even moeilijk zal zijn..
Tot de volgende keer,
Liefs Cindy
Maandag 5 december 2005
Lieve mensen,
Vannacht werd een leuk weekend op een vervelende manier afgesloten voor mij.
Mijn oom is heel plotseling overleden aan kanker. Dat had ik helemaal nog niet aan zien komen, dus het was even behoorlijk schrikken. Nadat ik van de schrik was bekomen was ik er eigenlijk heel rustig onder. Tot ik vanmiddag ineens aan Glenn ging denken en het gevoel van eind augustus weer kwam bovendrijven. Dan merk je weer even hoe vers die wond nog is en dat je het nog lang niet verwerkt hebt.
Ik weet nu even niet meer wat nog meer te schrijven.
Tot snel,
Liefs Cindy
Vrijdag 2 december 2005
Lieve allemaal,
Vandaag hebben we dan toch eindelijk ons plannetje om een soort van diary te maken hier op de site vorm gegeven. Het voelt zo goed om weer lekker ouderwets uren achter elkaar aan de site te pielen. De afgelopen 2 weken ben ik weer steeds meer met de site bezig geweest. Zo heb ik eindelijk wat filmpjes online gezet. Die plannen waren er afgelopen zomer al, maar werden ruw verstoord… En ook zijn er wat artikelen en nieuwsberichten bijgekomen, en dan vandaag weer dit gedeelte van de site. Het enige wat eigenlijk echt ontbreekt is de reactie van Glenn…. Maar hij zou het vast allemaal weer mooi hebben gevonden en trots zijn geweest.
Ik heb zitten denken wat ik hier nu als eerste bericht neer zou gaan zetten. En ik bleef maar uitkomen op wat ik 26 augustus jl. op papier heb gezet. Toen heb ik geprobeerd mijn gevoel op papier te zetten, en eigenlijk is alles wat ik toen schreef nog steeds zoals ik het nu voel…
Dit was het begin van mijn verwerking, daarom vind ik het ook een mooi stuk om m’n diary mee te beginnen…
26 augustus 2005
Lieve Glenn,
Het is zo onwerkelijk. “Tot snel” riep je ons zondag nog na….
Precies een jaar heb ik je mogen kennen. Een heel mooi jaar, een jaar ook dat mijn leven op een hele positieve manier heeft veranderd. Vanaf de eerste dag dat ik je ken heb je de weg naar mijn hart weten te vinden. Daar heb je een heel speciaal plekje ingenomen om er nooit meer weg te gaan. Het is niet in woorden uit te drukken hoe speciaal je voor me was….. bent eigenlijk, want speciaal zul je altijd voor me blijven.
Je verdient het echt dat iedereen met zoveel liefde over je praat, je als ontzettend bijzonder omschrijft. Zo zal ik je me ook altijd blijven herinneren, als bijzonder, heel bijzonder. Al die bijzondere en mooie herinneringen zullen voor altijd in m’n hoofd en in m’n hart blijven. En al dat moois dat je me hebt gegeven zal ik voor altijd blijven koesteren.
Weet je wat ik een week geleden tegen Judith zei? Dat ik het zo ontzettend mooi vind dat telkens wanneer ik iemand over jou vertel, diegene alles met een glimlach aanhoort en dan vervolgens tot de conclusie komt dat je toch wel een heel bijzonder persoon moet zijn. Ik voelde me dan zo trots, zo trots omdat ik die bijzondere persoon mocht kennen. Dat is ook precies het gevoel wat ik wil
overbrengen als ik het over je heb. Ik kan het bijna niet in woorden omschrijven wat je voor me betekend hebt. Je was altijd zo attent, liefdevol, zorgzaam, gepassioneerd en altijd oprecht
geïnteresseerd in iedereen. En dat alles vermengd met een heerlijke dosis humor. Dat je een van de weinige was die me op m’n ware leeftijd heeft geschat, dat je tot in de details alles onthield wat we je hebben verteld en zo bezorgd als je altijd om ons kon zijn…. Dat heeft me zo’n bijzonder gevoel gegeven.
Die stralende lach en daarbij behorende stralende ogen als je ons weer zag. Je kwam ons altijd begroeten met een knuffel en zoenen, en dan wilde je eerst weten of het wel goed met ons ging. Je vertelde ons de laatste nieuwtjes (soms terwijl dat eigenlijk nog helemaal niet mocht), je regelde dat we bij uitverkochte shows toch aanwezig konden zijn en je hebt ons zelfs meegenomen naar een besloten show. En altijd als we dan weer afscheid van je namen zei je tegen me: “Rij voorzichtig, rij alsjeblieft voorzichtig”. Hoe vaak hebben we wel niet gekscherend gezegd: “ja pap, nee pap”, maar het voelde fijn te weten dat je bezorgd om ons was.
Je zei vaak dat je het zo mooi vond om te zien hoe we van muziek genieten. Glenn, als je naar jouw muziek luistert is het niet moeilijk om te genieten, dat gaat vanzelf. Ik weet nog zo goed dat je bij je laatste muziekcafé in de Maaspoort naar ons toe kwam en je verontschuldigde voor de gekke bekken die je trok tijdens het spelen. Waarom verontschuldigde je je daarvoor? Dat was juist zo ontzettend mooi
om te zien, om je zo te zien genieten!
Het is zo oneerlijk, waarom heeft dit moeten gebeuren. Waarom wordt altijd het mooiste van ons afgenomen? Ik kan het nog steeds niet beseffen, het wil maar niet tot me doordringen. Ik ben ontzettend bang voor de dag dat het echt tot me doordringt dat je er nu echt niet meer bent. Dat ik je nooit meer van je zal kunnen genieten, van je warmte, je liefde en je humor….
Lieve Glenn, ik zal je nooit vergeten. Ik ga mijn best doen om al die mooie herinneringen een plaatsje te geven. Je hebt de weg naar m’n hart gevonden en daar ga je nooit meer weg. I’ll never forget you…. You’ll always be The Magical Pianoman!
Dikke x
Cindy
